وای به حال من

از دیشب فقط دوست دارم گریه کنم. دیشب که حالم خوب نبود با بچه ها رفتیم بیرون. چقدر خندیدیم. ولی هرکی ندونه من که میدونم، خنده هام همش الکی بوده. برگشتم خونه دوباره شدم همون عاشق پیشه بدبخت بیچاره. دوبار بلند بلند گریه کردم و بازم خالی نشدم. لاو استوری گوش دادم و گریه کردم. دوباره لاو استوری گوش دادم و دوباره گریه کردم.

اتفاقی افتاده؟ نه. فقط این که میدونم اون مال من نیست. هیچکس مال من نیست. هیچکس مال هیچکس نیست. کنارم هست و مال من نیست. همش فکر همش توهم همش خیال... نمیدونم تو سرش چی میگذره ولی خوب میدونم که به صلاح نیست اینطوری ادامه دادن. من همینطوریشم دارم خووورد میشم، وای به حال بعدتر.

یادمه ارزو کرده بودم مثل مرد زرگر نشم، مثل حسینای داستان نشم، مثل کوزه گر بدبخت نشم ولی تقدیر دقیقا داره خودشو تنظیم میکنه :)))

وای به حال بعدتر...